Opis Filmu:
Nad światem wisi widmo katastrofy. Nick Fury, szef tajnej organizacji S.H.I.E.L.D., która czuwa nad światowym bezpieczeństwem w obliczu globalnego zagrożenia postanawia utworzyć specjalną jednostkę znaną pod nazwą „Mściciele”. W jej skład wejdą ludzie o nadprzyrodzonych zdolnościach. Zadanie to nie jest jednak takie łatwe do zrealizowania. Fury zdaje sobie sprawę, że tylko działając wspólnie, mogą ocalić świat przed zniszczeniem.

Historia superbohaterów – od komiksu do filmu „The Avengers”:
Stan Lee, ikona świata Marvela. Dzięki niemu i jego pomysłom powstało wiele niesamowitych komiksów. Mający 89 lat rysownik komiksowy jest tak samo znany milionom fanów na całym świecie i tak samo rozpoznawalny jak gwiazdy rocka. Spod jego ręki wyszli bohaterowie komiksów tacy jak „Spider-Man”, „Incredible Hulk”, „X-Men”, „Fantastyczna Czwórka”, „Iron Man”, „Dareddevil”, „Avengers”, „Srebrny Surfer”, „Dr Strange” oraz wiele innych. Swego czasu Lee odznaczony został Narodowym Medalem Sztuki. Lee jest także producentem praktycznie wszystkich filmów na podstawie komiksów. Ma także swój udział w kilku nadchodzących filmach, a mianowicie w „The Avengers”, „The Amazing Spider-Man” i „Iron Man 3”, gdzie możemy go zobaczyć w w kilku scenach.

Antony Edward „Tony” Stark/Iron Man:
„Iron Man” po raz pierwszy pojawił się w amerykańskim komiksie „Opowieści o zawieszeniu” („Tales of Suspense”), w wydaniu pod numerem 39. w marcu 1963 roku. Tony Stark to miliarder, playboy, filantrop i genialny wynalazca. Pewnego dnia zostaje porwany, a w trakcie porwania doznaje poważnych obrażeń klatki piersiowej. Porywacze chcą zmusić go do zbudowania broni masowego rażenia. By zachować swoje życie i uciec z niewoli, skonstruował sobie mechaniczną zbroję, dzięki której posiada nadludzkie zdolności. Stan Lee wprowadzając postać Iron Mana w czasie zimnej wojny, chciał ukazać rolę amerykańskiej technologii w tej wojnie oraz interesowność USA w walce z komunizmem. Jakiś czas później Lee odpuścił tematy zimnej wojny, a zajął się wielkimi korporacjami i walką z terroryzmem. Komiksowa postać Iron Mana zadebiutowała w kinie w 2008 roku w filmie „Iron Man” Jona Favereau. Obraz odniósł spory sukces komercyjny, a postać przedstawiona przez Roberta Downeya Jr otrzymała wiele przychylnych recenzji. Dwa lata później aktor powtórnie wcielił się w tę rolę w sequelu „Iron Man 2”, a także pojawił się w końcowej scenie w „The Incredible Hulk” z 2008r., zapowiadając tym samym film „The Avengers” i planowaną kolejną część „Iron Men 3”, która ma się ukazać w 2013 roku. Iron Man zajął 12 miejsce w rankingu IGN na 100 najlepszych bohaterów komiksowych w 2011 roku.

Dr Bruce Banner/Hulk: Postać ta pojawiła się w pierwszym numerze komiksu z maja 1962 roku, pt. „The Incredible Hulk”. Bruce Baner jest naukowcem – fizykiem. Omyłkowo przyjmuje śmiertelną dla człowieka dawkę promieniowania Gamma i od tej pory szuka lekarstwa, które pozwoli mu wyjść z tego niezwykłego stanu. W momencie silnego stresu, rozwścieczenia czy podekscytowania Baner zmienia się w olbrzymiego zielonego mutanta – Hulka, który posiada nadzwyczajną siłę. „Hulk” był wielokrotnie animowany w formie serialu telewizyjnego, a także przy wielu grach wideo. W kinach „Hulk” pojawił się dopiero w 2003 roku. W główną postać wcielił się Eric Bana, zaś kilka lat później w „The Incredible Hulk” z 2008r. jego następcą został Edward Norton. Nasz superbohater nie powielił przypadku Iron Mana, gdzie głównego bohatera gra ten sam aktor. W „The Avengers” możemy zauważyć kolejną, trzecią zmianę aktora, który wciela się w postać Hulka – tym razem jest to Mark Ruffalo. Trudno powiedzieć, czy taka zagrywka producentów okaże się słuszna. Zmiany tego typu często rozdrażniają fanów, ale zmiany te podyktowane są wieloma czynnikami. Zazwyczaj chodzi po prostu o pieniądze albo napięty harmonogram aktorów. Ja wiem jedno. Dla mnie najlepszym Hulkiem zawsze będzie Edward Norton.

Thor: Thor był czwartym filmem stworzonym przez Marvel Cinematic Universe. Bohater ten po raz pierwszy pojawił się w 1962 roku w 83 numerze serii „Journey into Mystery”. Postać oparta jest na Thorze, bogu z Mitologii nordyckiej, synu Odyna, który był najsilniejszym z Asgardczyków. Postać kilkukrotnie pojawiała się w animowanych seriach lub filmach klasy B. Aż do roku 2011, kiedy to do kin wszedł film Kennetha Branagha zrealizowany w technologii 3D. Thor za nieposłuszeństwo został wygnany z Asgardu do świata ludzi, by nauczyć się pokory. Na ziemi, bez swoich mocy jest zwykłym człowiekiem. Oprócz odnalezienia swojego młota Mjöllnira, musi także nauczyć się cichości serca, by zrozumieć swoje błędy. Główną rolę w filmie zagrał Chris Hemsworth, który już wcześniej pracował z Jossem Weldonem przy filmie „The Cabin in the Woods”. Jak sam stwierdził, by dostać rolę Thora zwiększył swoje porcje jedzenia kilkukrotnie, zarazem pracując nad większą budową ciała. „Gdyby nie Thor pewnie do tej pory stałbym w kolejkach ubiegając się za różnymi rolami. Ta postać otworzyła mi drzwi do kariery ” – powiedział w jednym z wywiadów Hemsworth. Kolejną część Thora prawdopodobnie zobaczymy w 2013 roku.

Loki: Loki to superzłoczyńca, przybrany brat Thora i jego największy wróg. Zadebiutował w komiksie „Venus” – nr 6. z sierpnia 1949 roku, czyli wcześniej niż postać Thora. Oficjalnie już Marvel i spółka, czyli Stan Lee, Lary Lieber i Jack Kirby umieścili Lokiego w październikowym 85. numerze komiksu „Journey into Mistery” z 1962 roku. Później powstało wiele filmów telewizyjnych czy animowanych, ale także dużo gier, w których pojawiał się Loki. Tom Hiddelston, który wcielił się w tę postać w filmie „Thor” z 2011r. stwierdził: „Myślę, że Loki jakiego widzimy w „The Avengers” jest bardziej rozwinięty. W porównaniu do jego osobowości z filmu „Thor”, moja postać przeszła wiele zmian, które zobaczycie w filmie o mścicielach”

Steve Rogers/Kapitan Ameryka: Twórcą Kapitana Ameryki byli Jack Kirby oraz Joe Simon, który kilka miesięcy po ekranizacji swojego komiksu w 2011 roku, zmarł w wieku 98 lat,. „Kapitan Ameryka” powstał w marcu 1941 roku, tuż przed nalotem na Pearl Harbor. Pierwsze numery komiksu wydawał Timely Comics – był to poprzednik dzisiejszego Marvel Comics. „Kapitan” został stworzony w ramach podniesienia morale armii Stanów Zjednoczonych. Okładka pierwszego numeru ukazywała Kapitana Amerykę uderzającego pięścią w twarz Hitlera. Komiks bardzo się spodobał wyczerpując zarazem nakład i zyskując jeszcze większą popularność. Komiksy sprzedano w 70. krajach w ponad 210. milionach egzemplarzy. Główny bohater, cherlawy mężczyzna Steve Rogers zostaje odrzucony na komisji wojskowej z powodu wątłego zdrowia. Zauważa go jednak generał Chester Philips, który proponuje mu udział w tajnym eksperymencie. Wymyślone zostało bowiem serum, które wzmacniało zdolność fizyczną zamieniając zwykłego człowieka w superbohatera. Dzięki temu Steve sam może walczyć z zastępami hitlerowców. W główną rolę w filmie wcielił się Chris Evans, który ma podpisany kontrakt, by zagrać Kapitana Amerykę w trzech filmach Marvela.

Nick Fury: Szef S.H.I.E.L.D. i założyciel The Avengers. Pojawia się w pierwszym numerze „Fury and his Howling Commandos” z maja 1963 roku. Kilka miesięcy później zadebiutował w serii „Fantastyczna Czwórka” – nr 21 z grudnia 1963r. Postać bardzo przypominała Jamesa Bonda, superszpiega i szefa agencji szpiegowskiej SHIELD (TARCZA). W ostatnich filmach kinowych Marvela, Nick Fury, którego zagrał Samuel L. Jackson pojawiał się w krótkich scenkach, głównie po napisach końcowych. Wszystko to miało na celu zbieranie ekipy superbohaterów w organizacji S.H.I.E.L.D., służącej obronie planety w wypadkach zagrożenia. Jackson ma podpisany kontrakt na dziewięć filmów dający mu możliwość wcielenia się w postać Nicka Fury. Przy „The Avengers”, jak sam stwierdził robi więcej niż przy którymkolwiek z poprzednich filmów. „Tym razem nie musisz czekać do końca filmu by mnie zobaczyć. Zawsze lepiej jest grać postać pozytywnie odbieraną przez społeczeństwo, niż odwrotnie” – powiedział. W rankingu IGN z 2011 roku Nick Fury zajmuje 33. miejsce na stu najlepszych komiksowych bohaterów.

Natasha Romanoff/Czarna Wdowa: Postać ta pojawia się na kartach 52. numeru „Tales of Suspense”. Jednak pojawiała się również jako dodatkowa, drugoplanowa bohaterka na łamach różnych komiksów z Uniwersum Marvela. Historia Natashy Romanowy rozpoczyna się podczas oblężenia Stalingradu, kiedy zostaje ona uratowana od niechybnej śmierci. Natashę wychowały tajne służby Rosji, aby służyła im w późniejszych latach jako szpieg. W czasie szkoleń Natasha poznaje przyszłego męża, trenowanego na Czerwonego Strażnika Alexei’a (Czerwony Strażnik to odpowiednik Kapitana Ameryki). Niestety ich szczęście nie trwa wiecznie Natasha traci męża i przyjmuje pseudonim Czarna Wdowa. Jej pierwsza misja ma charakter szpiegostwa przemysłowego, gdyż ma za zadanie wykraść tajne projekty z zakładów Tony`ego Starka. Natasha planuje uczynić to z pomocą superłotra Hawkeye`a. Kobieta jednak zakochuje się w swoim partnerze i ma zamiar zerwać ze szpiegostwem. Zostaje jednak sprowadzona do Związku Radzieckiego i poddana praniu mózgu, a gdy powraca do Ameryki staje do walki wraz z innymi złoczyńcami przeciwko Avengers, których członkiem jest teraz nawrócony na dobrą stronę barykady Hawkeye. Natasha ponownie zrywa ze szpiegostwem i pomaga Mścicielom w walce. Po tych wydarzeniach pozostaje z Avengers i walczy wraz z nimi w obronie świata. W świecie filmu w postać pani Romanowy wcieliła się Scarlett Johanson. Pierwszy raz widzimy ją w „Iron Manie” jako bardzo dobrze wyszkoloną w walce wręcz agentce. O jej postaci i jej związku z Hawkeye Johanson powiedziała: „Nasi bohaterowie mają długą historię. Walczyli ze sobą przez dłuższy czas w wielu bitwach w różnych krajach. Jesteśmy dwoma członkami tej grupy mścicieli, którzy nie posiadają żadnych super mocy, zostaliśmy po prostu bardzo dobrze wyszkoleni. Nigdy nie odczuwałam tego, że jestem jedyną dziewczyną w tej grupie. Mimo że każdy z nas ma różne umiejętności to wszyscy jesteśmy równi. Ja osobiście nigdy nie robiłam czegoś takiego. Nigdy nie byłam tak fizycznie aktywna jeśli chodzi o rolę, to wymagało ode mnie wiele miesięcy szkoleń.”

Clint Barton/ Hawkeye: Postać ta pojawiła się jak większość komiksowych bohaterów w serii „Tales of Suspende” w 57. numerze z września 1964 roku. Hawkeye dołączył do grupy mścicieli w szesnastym wydaniu „Avengersów 1” z maja 1965r. Jest on agentem S.H.I.E.L.D. i mistrzem łucznictwa znanym także z komiksów „World’s Greatest Marksman”. W rankingu IGN zajął 44. miejsce. W nadchodzącym filmie „The Avengers” w postać Hawkeye wcielił się Jeremy Renner, aktor dwukrotnie nominowany do Oskara za film „The Hurt Locker. W pułapce wojny” i „The Town”. O swojej roli w mścicielach powiedział: „Ta rola wymagała ode mnie sporego poświęcenia, zacząłem intensywnie trenować łucznictwo. Kiedy zobaczyłem film „Iron Man”, stwierdziłem, że to dobry film akcji z niezłym podejściem do superbohaterów. Potem powiedziano mi, że będę grał Hawkeye’a (Sokole Oko) i podobało mi się, że nie był on superbohaterem, tylko gościem, który jest bardzo dobrze wyszkolonym snajperem.”

Twórcy o filmie:
Jerzy Skolimowski, który już wcześniej dwukrotnie zagrał Rosjanina w dwóch hollywoodzkich produkcjach, a mianowicie we „Wschodnich Obietnicach” i „Białych Nocach” w Avengers gra rosyjskiego agenta KGB. Sam Skolimowski krótko o swojej roli: „Zagrałem rosyjskiego rzezimieszka znęcającego się nad postacią graną przez Scarlett Johanson. Była rola w większości po rosyjsku. Być może tak się stało, ponieważ płynie we mnie domieszka rosyjskiej krwi, jeden z moich dziadków był carskim generałem. Te moje szeroko rozstawione kości policzkowe prawdopodobnie powodują to, że amerykańscy casting agent’s widzą mnie jako Rosjanina.”
Producent Studia Marvela, Kevin Feige powiedział: „Jesteśmy dumni, że film „The Avengers” zamyka tegoroczny Tribeca Film Festival, oraz szczęśliwi, że możemy powitać lokalnych bohaterów jako specjalnych gości. Wszyscy znamy naszych filmowych superbohaterów, ale kiedy coś złego się dzieje w realnym świecie, to wtedy nasze lokalne władze stają się prawdziwymi bohaterami, czyniąc go lepszym miejscem dla nas wszystkich.”

Marvel potwierdził wprowadzenie nowego produktu, a mianowicie czterech niestandardowych okularów zaprojektowanych wzorując się na czterech głównych bohaterach: Iron Man’ie, Thorze, Kapitanie Ameryka i Hulku. Okulary, jak twierdzi producent mają być niestandardowe, nie będą różnić się od innych tylko innym kolorem naklejki na oprawce. Mają mieć bowiem inny kształt soczewki i zdecydowanie rożne oprawki. Taki zabieg był przeprowadzany przy premierze filmu „Transformers 3” jak i „Star Wars: Mroczne Widmo w 3D”. Okulary nie będą w cenie biletu, ale trzeba będzie zapłacić za nie dodatkowe 5 dolarów.

Film został konwenterowany z 2D do cyfrowego trójwymiaru (tzw. technologia Disney Digital 3D / RealD-3D / IMAX 3D). Premiera filmu w Stanach Zjednoczonych odbędzie się 4 maja 2012 roku, natomiast w Polsce 11 maja 2012. Czy mimo tego, że film, nie powstawał od razu w 3D, tylko został konwertowany, to warto wybrać się do kina na wersję 3D, czy może lepiej pozostać przy sprawdzonym formacie 2D? Mimo iż film nie został nakręcony przy użyciu specjalnych kamer 3D, to i tak uważam, że warto wybrać się do kina. Polecam oczywiście wersję z napisami, ponieważ dubbing (a taki też będzie) może wszystko zepsuć. Dubbing zawsze najlepiej wychodzi w przypadku bajek. Przykładem tu są chociażby „Pingwiny z Madagaskaru”.
Mimo że już dorośliśmy i większość z nas ma dzieci, to i tak komiksy nie odchodzą w zapomnienie. Pojawiają się i wciąż będą się pojawiać czy to w ekranizacjach kinowych, czy w wersji drukowanej. Moim zdaniem, komiksy są fascynującą i wszechstronną formą sztuki. Życzę miłego odbioru filmu w kinach.

Ten artykuł znaleziono w Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Połączenie Stop-Motion z 3D

Niestety przy produkcji „Latającej maszyny” – wykonanej w wersji poklatkowej w 3D, żmudne prace naszych polskich animatorów w kooperacji z fachowcami z Indii, Chin, Norwegii oraz Wielkiej Brytanii okazały się fiaskiem. Nie pomogła muzyka Chopina, nie uwzniośliła samej fabuły i nie wywindowała filmu niczym latającej maszyny na najwyższe miejsca wśród kinowych produkcji. Komentarze były wręcz zaskakująco mało pozytywne, co nie zubaża pracy, jaką poświęcił cały zespół. A jaki los czeka najnowszą produkcję Piraci? Wiadomo, że sama praca nad tego typu projektami jest żmudna i czasochłonna, wymaga nie lada wiedzy i umiejętności.

Ten artykuł znaleziono w Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Także w kinach co jakiś czas możemy oglądać filmy związane z tańcem. Wymienić tu można, chociażby „Dirty Dancing”, „Zatańcz ze mną”, kolejne części „Step Up”, „StreetDance 3D”, czy naszą rodzimą produkcję „Kochaj i Tańcz”.
Już za kilka dni, dokładnie 13.04 2011 na ekranach naszych kin zagości sequel „StreetDance 2 3D”, kontynuacja brytyjskiego filmu muzycznego z 2010 roku .
Pierwsza część tego obrazu była nie tylko pierwszym filmem tanecznym zrealizowanym w technice trójwymiarowej, ale także pierwszym europejskim filmem aktorskim zrobionym w tej technice. Max Giwa i Danii Pasquini, zadowoleni z popularności swojego debiutanckiego dzieła postanowili stworzyć kolejną część tego muzycznego melodramatu. Czy druga część spodoba się fanom tak jak pierwsza? Czy format 3D w tego rodzaju produkcjach pomaga czy szkodzi? Odpowiedzi na te i inne pytania poznamy już niebawem.

Kilka słów o fabule:
Na jednym z występów tanecznych nasz główny bohater Ash odnosi sromotną porażkę i zostaje wyśmiany przez amerykańską załogę Invincible. Ash próbuje jednak odzyskać honor i wraz z nowym kolegą Eddim próbują założyć grupę składająca się z najlepszych tancerzy. Jednak, aby to uczynić muszą wybrać się w podróż po największych miastach Europy. Po drodze napotykają na piękną tancerkę flamenco Evę. Co z tego wszystkiego wyniknie? Kolejny romans czy złamane serce?

Dania Pasquini o filmie:
Bardzo zależało nam, aby ukazać w filmie dwa zupełnie różne tańce pochodzące z dwóch odmiennych światów, a mianowicie street dance i balet. Oba te style połączone razem prezentują się imponująco. Chcieliśmy pokazać młodej publiczności, która może być nieco uprzedzona do baletu, że jest to bardzo fajna rzecz. W tym też celu zebraliśmy załogę, która miała własne poczucie stylu. Szkoleniem zajmował się nasz znakomity choreograf Will Tucker, który dał nam wgląd w życie studentów baletu. „StreetDance” był moim pierwszym filmem fabularnym, mimo że mam dwudziestoletnie doświadczenie w tworzeniu teledysków. Dlatego też jest on dla mnie czymś wyjątkowym. Sukces jaki odniósł „StreetDance 3D” był dla nas prawdziwym szokiem, tym bardziej, że byliśmy pierwszymi, którzy odważyli się połączyć w brytyjskim kinie taniec z technologią 3D. Stało się dla nas jasne, że w przypadku kontynuacji musimy wymyślić nową taneczną fuzję – taką, jakiej jeszcze w kinie nie było. W przeszłości pracowaliśmy z Maxem przy choreografii tańców latynoskich i byliśmy pewni, że będziemy mogli podołać temu zadaniu. Jesteśmy naprawdę dumni z naszego wspólnego filmu.

Producent James Richardson:
Zaczęło się od tego, że usiedliśmy razem i przeanalizowaliśmy wszystkie opcje, dzięki którym mogła powstać część druga. Wiedzieliśmy, że jesteśmy w stanie zrobić po raz kolejny coś wyjątkowego. Sama myśl o tym, że porywamy się z kontynuacją filmu była już dość przerażająca. Cały kolejny proces stał się później czymś naturalnym, czymś co już widzieliśmy i co przeżyliśmy. Byliśmy zgodni co do tego, by kolejny raz połączyć rożne style taneczne. Jest to sprawdzona już formuła, pojawiająca się w wielu filmach tego typu. Po udanym, wcześniejszym połączeniu hip hopu i baletu zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że teraz musimy pokazać coś nowego. Pewnego dnia Dania wysłała mi video z ludźmi tańczącymi salsę na ringu bokserskim. Ten taniec zawsze kojarzył mi się z salą balową, pięknymi sukniami i eleganckimi garniturami, a nie z ringiem. Byłem tym jednak niezmiernie oczarowany. Doszliśmy do wniosku, że warto nakręcić film nieco dojrzalszy (ponieważ fani pierwszej części już dorośli), przy okazji nie ujmując mu efektywności, którą widzieliśmy w części pierwszej.

„StreetDance 3D” okazał się przełomowym filmem w Wielkiej Brytanii, będąc przy okazji jednym z najbardziej dochodowych filmów tanecznych. Filmy taneczne zawsze przedstawiają zderzenie stylów i zderzenie osobowości, które w pewien sposób się przyciągają i uzupełniają.
Większość aktorów, np. George Sampson dobrana została z brytyjskiej edycji programu „Mam Talent” („Britain Got Talent”). Zabieg ten podziałał jak najbardziej na korzyść filmu. Widać, ale przede wszystkim czuć w nim pasję i szczere oddanie tancerzy. Różnorodność sekwencji tanecznych połączonych z baletem/salsą, przy bardzo dobrze dobranej ścieżce dźwiękowej jest rewelacyjna.
Reżyserski duet Max Giwa i Danii Pasquini od samego początku do roli Evy – mistrzyni salsy, chciał zatrudnić Sofię Boutellę, określaną mianem „królowej hip-hopu” (Sofia to gwiazda tanecznych reklam firmy Nike oraz teledysków Madonny takich jak „Hang Up” czy „Sorry”). Na szczęście zamysł ten udało im się zrealizować. Będziemy mogli podziwiać piękną tancerkę we wspomnianej roli.

„StreetDance 2 3D” to pozycja obowiązkowa dla wszystkich wielbicieli tańca i wszystkich nim zainteresowanych. Ktoś mógłby powiedzieć, że scenariusz, fabuła czy aktorstwo w filmie są strasznie banalne. Oczywiście na to wszystko można przymknąć oko. Wiadomo, że występy na planie zdjęciowym nie należą do łatwych, a bohaterowie nie są profesjonalnymi aktorami.
Jeśli chodzi o 3D, to niestety tak jak przy pierwszej części nie wnosi on nic nowego do filmu. Film równie dobrze się można oglądać w 2D. Obraz ukaże się w RealD 3D, Xpand 3D oraz Dolby 3D.

Galeria filmowa StreetDance 2 3D

Ten artykuł znaleziono w Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Nie ma tu mowy o fikcji! Od 2003 roku drukarki 3D zaczęto produkować na skalę komercyjną i dziś możemy je znaleźć w sprzedaży za ok 2000 $. To naprawdę niewielka suma, porównując możliwości, jakie ta technologia ze sobą niesie. Wyobraźmy sobie, że jesteśmy w stanie we własnym, domowym zaciszu wyprodukować niemal każdą rzecz. Gdy brakuje nam części do Ipoda, przedmiotów domowego użytku – sami możemy je stworzyć, niczym za użyciem czarodziejskiej różdżki tchnąć życie za pomocą jednego zaledwie przycisku. Porównanie jest jak najbardziej trafne, bo to prawdziwa magia dostępna przeciętnym zjadaczom chleba.

Okazuje się, że dziś można już replikować za pomocą drukarki 3D niemal wszystko, począwszy od elementów Boeinga, poprzez ceramikę i szkło na częściach ludzkiego ciała kończąc! Wyobraźmy sobie jaki to ogromny krok na polu technologicznego rozwoju. Jeśli w fabryce samolotów zabraknie kilku śrubek, nie trzeba oczekiwać na transport z drugiego końca kraju, lecz można je wydrukować na miejscu w ciągu zaledwie kilku godzin.

Druk 3D w praktyce.

Rys1. Przykład możliwości drukarki 3D zaprojektowanej przez Jan Torgersena i Peter Grubera w Vienna University of Technology. Mikroskopijnej wielkości struktury 3D mogą być wykorzystywane w medycynie, jako rusztowanie dla żywych komórek przy rekonstrukcji tkanki. Rys2. Kilkumetrowy monolit autorstwa Enrico Dini, konstruktora największej na świecie drukarki 3D (D-Shape Dini) pozwalającej tworzyć obiekty architektoniczne ze zwykłego piasku oraz materiału wiążącego

Rys3. Implant szczęki tytanowej wydrukowany przy współudziale firm Xilloc i LayerWise.
Rys4. Samochód Urbee w którym część podzespołów zostały stworzone przy użyciu drukarek 3D Dimension i Fortus 3D

Nieograniczone możliwości druku 3D, a ochrona praw własności.

Należy jednak ograniczyć nieco entuzjazm, ponieważ nie wiemy jaki technologia drukowania czy replikowania przedmiotów 3D może mieć wpływ na gospodarkę, czy choćby kwestię ochrony praw własności intelektualnej. Jeśli będziemy w stanie dodrukowywać np. klocki Lego na podstawie ich wzorca, to produkcja tych zabawek z biegiem czasu zupełnie ustanie, nie mówiąc już o naruszeniu praw własności.

Trudno ponadto wyobrazić sobie, do jakiego stopnia zmieni się nasze życie bądź ciało, jeśli (wybiegając w przyszłość) możliwe się stanie replikowanie ludzkich narządów (w tym momencie są już wykorzystywane implanty w medycynie). Zasięg możliwości druku 3d jest na tyle nieograniczony, co nieprzewidywalny.

Fantaści pokroju Lema, Spielberga czy Ridley`a Scotta, staliście się już niemal nudnymi realistami, nie mając bezpośrednio wpływu na współczesną technologię, jednak wyprzedzacie ją dziesiątki lat swoją wyobraźnią.
Czyżby nie było już nic neutralnego, o czym z czystym sumieniem możemy pofantazjować nie wcielając tego z czasem w życie? Ot pytanie!

Ten artykuł znaleziono w Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Wydaje się, że funkcja 3D wśród aparatów cyfrowych – zagości na stałe jako dodatek, obok takich funkcji jak: obraz panoramiczny, czy redukcja „czerwonych oczu”.

Jak wykonać zdjęcie 3D, nie posiadając aparatu 3D

W przypadku fotografii 3D obiektów nieruchomych, wystarczy zwykły aparat z jednym obiektywem. Stworzenie obrazu trójwymiarowego sprowadza się wtedy do wykonania dwóch zdjęć, z dwóch punktów oddalonych od siebie na ok 65 mm, czyli na odległość przesunięcia obrazu widzianego między jednym okiem, a drugim .

W tym celu można zastosować różne metody przesuwu aparatu, pamiętać jednak należy o zachowaniu identycznej osi optycznej fotografowanych obiektów. Idealnie byłoby zastosować sanki fotograficzne, ale jeśli ich nie posiadamy to możemy wykonać „stereoparę” w wersji – nazwijmy ją polową, wykonując dwa ujęcia poprzez przeniesienie ciężaru z jednej nogi na drugą.

Takie rozwiązanie, chcąc wykonać trójwymiarowe zdjęcie, które potem poddamy obróbce graficznej, ma oczywiście sens tylko w przypadku martwej natury lub statycznego pejzażu i kompletnie nie nadaje się do fotografowania obiektów w ruchu. Tu z pomocą mogą przyjść zestawy połączonych ze sobą na dwóch aparatów , obiektywy 3D lub nasadki 3D na typowy obiektyw.
Jednak dla przeciętnego użytkownika rozwiązania te są mało praktyczne i eksperymenty z fotografią 3D często kończą się na jednej sesji, po której oczywiście zdjęcia należy jeszcze przetworzyć na komputerze w edytorze obrazów stereo.

Jak widać proces eksperymentów w postaci zdjęć 3D, potrafi być czasochłonny, dlatego producenci aparatów cyfrowych, jak chociażby firma Sony , ze swoim nowym modelem kompaktu Cyber-shot DSC-WX50 wychodzą na przeciw, trendom, które też i sami kreują, uatrakcyjniając produkt nowymi funkcjami 3D .

Kompakty Sony z funkcją fotografii 3D

W produktach marki Sony zapis trójwymiarowego obrazu umożliwia technologia 3D Still Image, polegająca na wygenerowaniu dwóch zdjęć z efektem przestrzennym dla lewego i prawego oka przy różnych ustawieniach ostrości. Przy czym zaznaczmy głębia ostrości sama w sobie nie tworzy iluzji trójwymiaru, może ją jedynie wzmacniać. (Trick wzmocnienia głębi poprzez podział na plan bliski i daleki wykorzystywany jest również przy konwersji filmów i animacji z 2D do 3D).

Aby zobaczyć nasze zdjęcia w formacie 3d wystarczy podpiąć aparat poprzez kabel HDMI, do zestawu kina domowego z telewizorem 3D, założyć okulary z aktywną przysłoną i już po kilku sekundach możemy się cieszyć iluzją trójwymiaru.

Jeśli nie chcemy czekać do momentu powrotu do domu. Tryb Sweep Multi Angle pozwoli na symulację obrazu 3D już na ekranie aparatu. Wyświetlany obraz zmienia się w zależności od stopnia nachylenia aparatu w przód i w tył. Działanie tego trybu opiera się na wykorzystaniu 15 zdjęć wykonanych z różnych perspektyw do stworzenia efektu przypominającego obraz 3D.

Jak prezentują się funkcje 3d w aparatach Cyber-shot zapraszam na stronie producenta Sony.

Ten artykuł znaleziono w Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Fabuła filmu w telegraficznym skrócie.

Bohater wojenny – John Carter, w nietypowych okolicznościach zostaje przeniesiony na czerwoną planetę Mars, zamieszkaną przez ponad 3,5 metrowych barbarzyńców zwanych Tharks (skojarzenia z „Gwiezdnych Wojen”, np. Jabba the Hutt). Kiedy nadarza się okazja John ucieka z niewoli i jak to w życiu zwykle bywa, poznaje piękną księżniczkę Delajah Thoris i przy okazji ratuje planetę Barsoom (Marsa) przed zniszczeniem. Trywializuję, ale zakończenie filmu może zaskoczyć.

John Carter – Historia prób ekranizacji.

Na przestrzeni wielu lat, sporo znanych reżyserów, takich jak: John McTiernan, Robert Rodriguez, Kerry Conran, a także Jon Faverau próbowało zabrać się za ekranizacje „John Carter of Mars”. W 1931 roku, prawie dwie dekady po ukazaniu się publikacji „Princess of Mars” Bob Clampett z błogosławieństwem Burroughs’a (twórca „Tarzana”) postanowił narysować pierwszy animowany obraz „Johna Cartera”. I tak w 1936 roku w technice rotoscopingu powstał krótki trwający prawie dwie i pół minuty materiał o charakterze testowym.

Co to jest rotoscoping? W wielkim skrócie jest to metoda malowania bezpośrednio na błonie filmowej, zwana także jako forma animacji poklatkowej. Kontury postaci zostały wypełnione farbami olejnymi.

Clampett żywił nadzieję, aby filmik uzyskał zainteresowanie dużego hollywoodzkiego studia. Test okazał się na tyle ciekawy, by wytwórnia MGM czyli Metro-Goldwyn-Mayer nabyła do niego prawa. Film był pokazywany na deskach teatrów w całym kraju, lecz spotkał się z obojętnością, zwłaszcza tych którzy gatunek sci-fi uważali za skomplikowany. MGM widząc rezultat wstrzymał rozwój filmu. W tym czasie Walt Disney wydał Królewnę Śnieżkę i Siedmiu Krasnoludków, jako pierwszy pełnometrażowy film animowany i jeden z najbardziej lubianych filmów wszech czasów. Nawet Ray Harryhausen, legenda animacji stop-motion z 1950r. był zainteresowany projektem filmowym „John Carter of Mars” – lecz ekranizacja została odłożona na kolejne siedemdziesiąt lat. Clampett, który tak bardzo chciał zobaczyć ekranizację niestety tego nie doczekał się, gdyż zmarł 2 maja 1984 roku. Jednak marzenie Clampetta i Burroughs’a wreszcie spełniło się – po wielu lachach prób ekranizacji John Carter of Mars ukazał się 9 marca 2012 roku w 3D.

Andrew Stanton i Taylor Kitsch o produkcji Jaohn Carter 3D

A.S: Czekałem całe moje życie, aby zobaczyć postacie i światy z „Johna Cartera”, na wielkim ekranie. Jednak postanowiłem zmienić tytuł, gdyż żadna kobieta nie obejrzy filmu, który nosi nazwę „John Carter na Marsie”. Nie robię tego z obawy, bo nienawidzę robić różnych rzeczy ze strachu. Ale nie mogłem zignorować tego faktu. Zastanawialiśmy się czy tytuł zbyt mocno nie odnosi się do „Matek w mackach Marsa” („Mars Needs Moms”) Roberta Zemeckisa i jego firmy ImageMovers Digital. Cały czas chodzi mam o faceta, jakim jest John Carter, dlatego też tytuł jest jak najbardziej adekwatny.

T.K: Myślę, że Edgar Rice Burroughs swoją myślą wyprzedzał czasy w których żył, zwłaszcza w przypadku jego pierwszej powieści science-fiction. Odnosi się ona do tego, jak żyjemy i co robimy teraz, czyli brak zasobów naturalnych, problemów energetycznych, dzieje wojny od rasizmu do religii. Wszystko to opisał prawie 100 lat temu. I nawet w tym filmie zobaczymy te wszystkie rzeczy.

Ciekawostki filmowe

• – Muzykę do filmu skomponował Michael Giacchino, zdobywca Oskara za animację Odlot.
• – Zdjęcia rozpoczęły się w listopadzie 2009r., zaś ich główna część była nagrywana w Londynie od stycznia do lipca 2010.
• - Film zrealizowano w cyfrowym trójwymiarze w tak zwanej technologii Disney Digital 3D, a także RealD-3D i IMAX 3D.
• - Muzyka w zwiastunach wykorzystuje dwie instrumentalne aranżacje Kaszmiru w wykonaniu Led Zeppelin. Pierwszy z nich (począwszy od 0:53) wykonuje australijsko/brytyjski kwartet smyczkowy Bond, a drugi (począwszy od 1:25) wykonuje Corner Stone Sues – Ten Years Kaszmir mvt II
• - Budżet filmu wyniósł 250 milionów dolarów.
• – John Carter jest pierwszym filmem live-action/CGI wytwórni Pixar.

Ten artykuł znaleziono w Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Film opowiada o jednej z największych bitew II Wojny Światowej – bitwie o Stalingrad, trwającej od 17 lipca 1942 do 2 lutego 1943 roku. Miejsce to okazało się masowym grobem Wehrmachtu, które z niemieckiego punktu widzenia było pierwszą tak znaczącą porażką podczas II Wojny Światowej, jednak nie jedyną. Zajęcie miasta, zdaniem niemieckiej propagandy miało potrwać kilka dni. Tymczasem zacięte walki przedłużały się, do momentu, aż nadeszła zima, której się wszyscy obawiali.

Fabuła filmu Stalingrad

Sowieci planują kontratak na wojskach hitlerowskich, zajmujących połowę Stalingradu po drugiej stronie Wołgi. Niewielkiej grupie żołnierzy udaje się jednak przedostać na drugą stronę rzeki. Schronienie znajdują w domu nad brzegiem rzeki, gdzie znajdują dziewczynę, która nie zdążyła uciec przed najeźdźcą. Garstka żołnierzy musi bronić domu za wszelką cenę, podczas gdy Armia Czerwona przygotowuje się do kolejnego ataku.

Bitwa o Stalingrad w filmach

Niemiecka produkcja „Stalingrad” z 1993, w reżyserii Joseph Vilsmaiera, to historia widziana oczami niemieckich żołnierzy. Tuż po kampanii w Afryce i krótkim urlopie na Włoskiej Riwierze wraz z całym batalionem zostają oni przerzuceni na Front Wschodni. W filmie z wielkim rozmachem ukazano dramat walczących stron. Obraz zyskał uznanie krytyków i widzów na całym świecie. Kolejnym obrazem traktującym o Stalingradzie był „Wróg u Bram„. Film inspirowany autentycznymi wydarzeniem, któremu jednakże sporo brakuje do prawdy. Mimo wszystko i tak jest to bardzo ciekawa produkcja. Pod Stalingradem toczy się zażarta walka. Osławiony swoimi snajperskimi wyczynami Rosjanin Wasilij Zajcew, podstępnie eliminuje wrogów. Wieść o jego wyczynach dociera do obozu niemieckiego. W końcu dochodzi do pojedynku Zajcewa z najlepszym strzelcem niemieckim, majorem Koenigiem.

O filmie Stalingrad IMAX 3D

Film, jak twierdzi reżyser, nie czerpie swego źródła w opisach generałów, przywódców wojsk sowieckich i niemieckich. Jest to historia oparta na dokumentach i wspomnieniach tych, którzy w niej uczestniczyli. Spotkałem się w wieloma weteranami, to było jak podróż służbowa. Naszym celem było zebranie wszelkich materiałów od bezpośrednich uczestników tego wydarzenia, tych którzy tam walczyli, tzw. „Dzieci Stalingradu„. Głównym powodem, dla którego robimy film w IMAX jest chęć wykorzystania najnowszych technologii jaką na pewno jest IMAX 3D. Chcemy dać ludziom niezapomniane i emocjonujące przeżycie.

Twórcy Stalingradu wyjaśniają dlaczego ich podejście rożni się od innych:

To jest film o szczególnym charakterze, w którym obie strony wojujące stoją oddalone od siebie o kilkadziesiąt metrów. Żołnierze stoją na tyle blisko siebie, że mogą spojrzeć sobie w oczy. Wielu z nich bardzo szybko ginie. Ci, którym udaje się przeżyć choćby kilka dni, traktowani są niemalże jak weterani. Chcieliśmy, aby widz poczuł zbliżające się zagrożenie tak, jak czuli je żołnierze. Chcieliśmy, by uczucia, które targały żołnierzami na froncie były rzeczywiste i niemalże wyszły poza ekran.

Prace nad filmem trwają już od dwóch lat. Budżet filmu szacowany jest na 28-30 milionów dolarów. Muzykę do filmu według reżysera napisać ma ulubiony kompozytor Dawida Lyncha, sam Angelo Badalamenti, który pracował nad ścieżką dźwiękową między innymi do Twin Peaks, Mulholand Drive i wielu innych.Scenariusz do filmu powstawał trzy lata.

Ten artykuł znaleziono w Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Poszukiwanie inspiracji do Avatar 2&3, czy rozwijanie oceanicznych pasji?

Można się dziś sprzeczać, czy nakręcenie kasowych produkcji miało mu dać środki do urzeczywistnienia swoich oceanicznych pasji, czy to był naturalny zew geniuszu głucho szepczący do ucha, że warto posłużyć się katastrofą Titanica, a potem trójwymiarowym obrazem, by stać się legendą współczesnego kina. Docierają również informacje, że kolejne odsłony obrazu "Avatar" mają się rozgrywać w podwodnym świecie Pandory – stąd też wyprawy w głąb oceanów. Jakakolwiek nie byłaby to motywacja, filmy przyniosły statuetki, a zarobione pieniądze doprowadziły Camerona do Australii, gdzie na specjalne zamówienie reżysera powstał ważący niemal 12 ton batyskaf Deepsea Challenger, w którym skurczony i niemal nieruchomy Cameron sięgnął dna – najgłębszego miejsca Rowu Mariańskiego. Ważne są być może techniczne, nowatorskie rozwiązania, które pozwoliły zbudować batyskaf o grubych ścianach odpierających ataki potężnego ciśnienia, które na głębokości 11 kilometrów bez oporu rozsadzą wszystko, co pojawi się w ich zasięgu. Istotne są także początkowe zamierzenia Camerona, który na dnie miał spędzić 6h, a zmuszony był wypłynąć nieco szybciej.

Rów Mariański w przekroju – Szkic porównawczy, oparty na danych Wikipedii PL

Nie bez znaczenia jest w końcu cel podróży, który jak na reżysera przystało był jasny i dość oczywisty – nakręcenie dokumentalnego filmu z wyprawy, który da wyobrażenie o panujących tam ciemnościach, ciszy i przepływających obok batyskafu morskich potworach, jak niegdyś myślano. Mnie w pierwszej chwili poruszyło jednak co innego, a mianowicie wyobrażenie cudowności chwili, jaka stała się udziałem reżysera, której nie omieszkał opisać na Twiterze. Wrażenie głębi i małości naszego istnienia musiało być nieprawdopodobne i absolutnie niezwykłe, i niech stanie się to prawdziwą motywacją do obejrzenia zdjęć oraz filmów z pamiętnej i historycznej już wyprawy. To godne podziwu, że dziś w świecie, w którym głównym celem jest podbój kosmosu, jeden człowiek wsiada do batyskafu, gdzie z braku miejsca nie może rozprostować rąk tylko po to, aby pokazać światu, że warto jeszcze odkrywać oceany, że nadal jest sens pokazywać niewidzialne.

Cameron dołączył tym samym do dwóch niestrudzonych podróżników Dona Walsha i Jacquesa Piccarda, których pasją życia były oceaniczne głębiny, i którzy po raz pierwszy ponad 50 lat temu, na pokładzie niedoskonałego batyskafu Trieste znaleźli się w najgłębszym miejscu wielkiej wody. Niestety nie mieli środków finansowych zarobionych na kasowych produkcjach i przez nienaturalnie grube okna nie zobaczyli nic prócz ciemności, pośród której z narzędzi dostępnych własnej wyobraźni konstruowali morskie potwory. Cameron wyposażył swój batyskaf w światła sterowane od wewnątrz, a nawet urządzenie służące do wessania ciekawych istot morskich, które będą opisane już na brzegu, opatrzone określeniem: zjawisko.

Podróż do „Głębi Challengera” zakończona. Czy z sukcesem?

James Cameron – człowiek pełen pasji, reżyser, ale także badacz i podróżnik, dzięki któremu ujrzymy oceaniczne głębie, czego nie mieli szansę doświadczyć ludzie żyjący w czasach batyskafu Trieste. Efektem wyprawy ma być film 3D z wyprawy na dno Ziemi. Czy coś jeszcze urodzi się z tego projektu? Przekonamy się wkrótce.

Ten artykuł znaleziono w Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

100 rocznica zatonięcia Titanica

Z okazji setnej rocznicy legenda na nowo odżywa i domaga się zainteresowania. Filmem, który najpełniej i z wielkim rozmachem ukazał rozmiar tragedii, wszelkie techniczne niuanse, a przy okazji powołał do życia pasażerów czyniąc z nich nie tyle interesujące postacie, ile w pełni ludzkie byty, był niezapomniany „Titanic” Jamesa Camerona. Pamiętne słowa „The winner is and the Oscar goes to..” reżyser kinowego hitu kilkakrotnie usłyszał podczas filmowej gali w 1997 roku. Jeśli sądzimy dziś, że to jego ostatnie słowo i wszystko, czego można dokonać na kanwie katastrofy Titanica, to bardzo się mylimy, czego dowodem niech będą plany pojawienia się liniowca na ekranach kina w technologii 3D. Okazja ku temu niepowtarzalna i godna świętowania, kolejna nadarzy się za następne sto lat, zatem trzeba zrobić wszystko, aby godnie ją upamiętnić. Pomysł wyrósł z możliwości technicznych dostępnych dziś na filmowym rynku. Cameron uznał, że są filmy, które należy oglądać w wielkim stylu na dużym ekranie.

Ożywianie legendy Titanica w konwersji 3D

Zadanie było godne mistrzów i naznaczone pracą 300 artystów w ciągu zaledwie 60 tygodni. Imponujący jest jednak przede wszystkim koszt całego przedsięwzięcia, który wyniósł bagatela 18 milionów dolarów. Czyż to nie praca godna Camerona i jemu pokrewnych? Sam mistrz twierdzi, że rezultat nie jest doskonały, a efekt 3D niekompletny, ale nie można się dziwić, ponieważ filmy 3D od samego początku nagrywa się specjalnymi kamerami, co w tym przypadku nie było możliwe i posłużono się konwersją obrazu z 2D na 3D. Obraz został zremasterowany do rozdzielczości 4K.

Zadamy sobie pytanie, po co Titanic wraca do naszych kin? Czy chodzi o pieniądze, których potrzeba producentom? Otóż byłoby to zbyt banalne, chodzi raczej o sztukę dla sztuki, o ponowne ożywienie legendy, o pamięć, o godne uczczenie jubileuszowych obchodów.

Cameron to artysta, który pragnie testować kinowe efekty, sprawdzać jak dalece okiełznaliśmy już możliwości techniczne. Ponadto pamiętajmy, że film pojawił się już 15 lat temu, więc jest duże grono ludzi, którzy mogli o nim nigdy wcześniej nie słyszeć. To dobry moment, aby ponownie pokazać go światu w najnowocześniejszej oprawie, co nastąpi już w kwietniu tego roku.

James Cameron i producent Jon Landau opowiadają o procesie konwersji do 3D.

Premiera zremasteryzowanej wersji filmu w 2D i 3D zaplanowana jest w Polsce na 13 kwietnia 2012. Zbiegnie się w czasie ze światowymi obchodami stulecia rozpoczęcia tragicznej podróży statku.

Tapety HD na komputer z filmu „Titanic 3D

Ten artykuł znaleziono w Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

iPad przyszłości – Dajmy się ponieść fantazji

Na kilka miesięcy przed planowaną premierą nowego Ipada 3, w internecie aż huczy od plotek i domysłów. Dzieje się tak szczególnie po zaprezentowaniu filmów umieszczonych w serwisie You Tube przez Aatmę Studio Animation, która stworzyła promocyjny film nowego Ipada, będącego raczej konstrukcją zbudowaną z domysłów i przypuszczeń,  aniżeli prawdą.  Apple skutecznie milczy i jak ma w zwyczaju ogłosi wszystkie szczegóły z chwilą premiery mając świadomość, że ta teatralna i w całości wyreżyserowana przez nich cisza podsyca oczekiwania klientów i odbije się wprost proporcjonalnie na sprzedaży urządzenia.

Nie ukrywajmy, film stworzony przez studio animacji robi wrażenie. Oglądając sugerowane rozwiązania, jakie miałyby się pojawić w nowych urządzeniach trudno jest nam uwierzyć, że już jesteśmy na tak zaawansowanym etapie technologii.  Czy ktoś jednak jest w stanie wątpić możliwości Apple, która od samego początku powstania kreuje trendy i wyprzedza techniczny rozwój o kilka lat?  Kolejnym krokiem rozwoju wydaje się,  że będzie technologia obrazu 3D oraz najnowsze matryce IPS,  cechujące się szerokimi kątami widzenia,  stałością kolorów na całej powierzchni ekranu i wysokim nasyceniem barw i kontrastem obrazu.

Możliwość łączenia kilku Ipadów oraz ich inteligenta interakcja polegająca na automatycznym, samodzielnym i wzajemnym dostosowywaniu się widzianych obrazów, dałaby możliwość panoramicznego oglądania filmów czy grania w zaawansowane gry towarzyskie przy maksymalnym komforcie obsługi – warto pomarzyć.

Holograficzna wizja iPhone

Iphone przyszłości, o którego sugestywne przedstawienie także pokusiło się Aatma Studio Animation byłby wyposażony w tak rewolucyjne rozwiązania, że aż trudne do wyobrażenia.  Opierałby się się na wysuwanej, laserowej klawiaturze usytuowanej na płaskiej powierzchni po której moglibyśmy pisać, korespondować wysyłać pocztę itp.  Holograficzny interfejs pozwalałby na oglądanie wideo oraz zdjęć na wysuwanym, trójwymiarowym obrazie.

Podsumowanie

Czy to wszystko to tylko fantastyczne mrzonki i cyber – fikcja , okaże się za jakiś czas, ale jednego możemy być pewni,  że z chwili na chwilę w galopującym tempie nasze elektroniczne urządzenia wciąż będę przechodzi metamorfozy, o jakich nie śnimy. Śnią o nich za to konstruktorzy i inżynierzy zespołu Apple, być może tylko po to, aby udowodnić, ze cyber – świat nie zna pojęć: niemożliwe i niewykonalne.

Ten artykuł znaleziono w Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe: